Ξοδέψαμε τα πάθη μας

Σαν να ‘τανε πεντάευρα
Σπάταλοι μέχρι πτώσεως τελικής
Βήματα στο ρυθμό της γης
Ψυχή προς τον ήλιο ευθυτενής

Advertisement

Ξοδέψαμε τα λόγια μας
Σαν να μην ήταν δάνεια
Θέση άρση, θέση άρση
Και πάλι στην πάλη
Ο καλός, ο κακός και ο χρόνος
Περπατώ περπατώ εις το δάσος όχι πια μόνος.

Ξοδέψαμε τα μέσα μας
σαν τα καπάκια μπύρας
Σου θυμίζει κάτι;
Όλο το απόγευμα ξωπίσω από τον ταβερνιάρη
Ό, τι πετάει αδιάφορα, να το συλλέγω εγώ
Έκτοτε αξία στον τσίγκο, το νόμισμα το αληθινό.

Μήν χάσετε:

Κι έτσι κυλάει η ζωή
Και γράφεται η Ιστορία
Στο ξόδεμα παθών, συνδιαλλαγών
Συναισθηματικά φορτισμένων στιγμών
ανάμεσα σε χέρια που σε αγκαλιάζουν
σε ύπνους που σε αγαλλιάζουν
τρία ζευγάρια μάτια την όρασή σου αλλάζουν
-γιατί τα μάτια είναι τα μάτια, κι εδώ η Ποίηση σιωπά,
ε Φωκά;-

Το ρου του νου αψηφώντας
Σκέφτομαι συχνά γελώντας
Πως, δεν μπορεί
Να δεις που είμαι πλούσια και δεν μου το’ χουν πει.

Στα τρία ζευγάρια μάτια που τελευταία, μέσα από αυτά, με βλέπω πιο καθαρά.

M.
saligari.net

Μην Χάσετε! Ακολουθήστε μας!