»Έργο» δεν την λένε πολλοί την ζωή?γραφικό αλλά εγώ θα πω..ίσως είναι λοιπόν ένα έργο γραμμένο για όλους το ίδιο,αλλά με ανάλογες ερμηνείες για τον καθένα..κ’ αυτό είναι ίσως κάτι που μερικές φορές »τρομάζει»..

advertisement

ένα έργο που σου δόθηκε κ’ πρέπει να φέρεις εις πέρας ακόμα κ’ αν δεν ξέρεις κάποια σημεία ή το μετά..όμως το έχεις..κ’ πρέπει να επιλέξεις ρόλους..σου δόθηκε το σενάριο με πολλά ίσως κρυφά σημεία,αλλά με την εξέλιξη στο χέρι σου..αγαπημένο,όσο κ’ »τρομαχτικό»..

ο καθένας λοιπόν δίνει την παράσταση του στην δική του αίθουσα..θέσεις κενές,σκηνή άδεια,κ’ κάποια στιγμή εσύ πρωταγωνιστής..κ’ ξεκινάει..κ’ ο καιρός περνάει,εσύ μεγαλώνεις,παθαίνεις κ’ μαθαίνεις,εξελίσσεσαι..σκηνικά αλλάζουν,κόσμος πάει κ’ έρχεται..κ’ όταν τα φώτα σβήνουν μένεις απλά εσύ νιώθοντας τις συνέπειες των όποιων θετικών ή αρνητικών γεγονότων στην ζωή σου..στα καθίσματα,στις »θέσεις σου» να το πω πιο ουσιαστικά,άλλοι πάνε,άλλοι έρχονται,άλλοι μένουν,άλλοι παρακολουθούν ή κ’ συμμετέχουν..

δεν μπορείς να επιλέξεις ποιος θα έρθει στο έργο σου,αλλά μπορείς να επιλέξεις ποιος θα συμμετέχει σε αυτό..σε ρόλους που εσύ θα δώσεις..κ’ να σου πω ένα μυστικό?το καλύτερο κοινό σου,είναι αυτό που υπάρχει στην »ωραία» παράσταση σου,αλλά όταν τα φώτα σβήνουν,χωρίς κανένα σκηνικό,χωρίς εντυπωσιακά εφέ,

κ’ με εσένα στην σκηνή γυμνό χωρίς τα προσωπεία σου,κοιτάξεις κ’ είναι ακόμα εκεί..γιατί αυτοί σε »βλέπουν»,δεν σε κοιτάζουν απλώς..οπότε αξίζουν να είναι κ’ στις »θέσεις σου» κ’ εσύ ξέρεις καλύτερα..είναι όμως κ’ αυτές οι »θεσούλες»..αχ αυτές οι θεσούλες..κρυμμένες εκεί στο βάθος,χωρίς πολύ φως,εκεί που δεν πολυπάει κόσμος..

κ’ μία,για κάποιον κάποτε γνωστό-άγνωστο κομπάρσο..που κατάφερε κ’ έκατσε σ’εκείνες τις ξεχωριστές θέσεις σου..τα πως κ’ τα γιατί άλλη ιστορία..αλλά δεν κάθεται όποιος να’ναι..αυτός λοιπόν ο γνωστός-άγνωστος θεατής σου,σε αποσυντόνισε από την παράσταση σου..τα σκηνικά άλλαζαν το ένα μετά το άλλο τρελαμένα..δεν ήξερες ποιο προσωπείο να διαλέξεις..

κ’ εν τέλει έμεινες γυμνός μπροστά του..τρομοκρατημένος

advertisement

κ’ προσπαθώντας να καταλάβεις τι συμβαίνει,είχες κ’ άλλα κεφάλαια να τρέξεις,κατάλαβες πως ερωτευόσουν..με μια ουσία άλλη,διαφορετική,δική σου..σε είδες να τολμάς..να πατάς πάνω σε δαίμονες κ’ φόβους..αυτή την φορά αυτοί έμοιαζαν μικροί πλάι σου κ’ όχι εσύ σ’εκείνους..τους πατούσες για εκείνον..σε ανακάλυπτες..

κ’ όσο φοβόσουν άλλο τόσο ήξερες..ήθελες να μείνει..να συμμετέχει..μαζί σου..δεν μπορούσε όμως..έτρεχε το δικό του έργο..σε άλλη αίθουσα..

κ’ αφού κάποια γεγονότα όμορφα,επίπονα κ’ αγαπημένα εξελίχθηκαν,η θεσούλα έμεινε πλέον εκεί..κενή..συνεχίζεις την παράσταση σου..κόσμος πάει κ’ έρχεται..κάποιοι βλέπουν αυτό το κάθισμα εκεί στο βάθος..το κοιτάζουν,το επεξεργάζονται περίεργοι,γιατί δεν μπορούν να κάτσουν,αφού μπορούν παντού,αλλά όχι σ’αυτό το ένα..

κ’ εσύ λες »εεε,η ιστορία συνεχίζεται..έχω κ’ άλλα καθίσματα..όμορφα ή μη..κ’ αν όχι,μπορώ να φιάξω..κ’ άλλα θα διαδραματιστούν,φύγετε από εκεί»..

κ’ το έργο σου προχωράει..πρέπει να σκεφτείς επόμενες »μελλοντικές» κινήσεις σου..τώρα γιατί στο »μελλοντικές» έριξες κλεφτές ματιές σ’εκείνο το κάθισμα δεν ξέρω..έκατσες κιόλας σ’αυτό..στην δική του θέση..θεατής στο ίδιο σου το έργο..

κ’ ένιωσες..δεν μπορούσες να σε θυμηθείς πιο φυσική σε όλα σου τα προσωπεία απ’ότι όταν σε κοιτούσε..τόσο δυνατά..κ’ όταν σε πότιζες με το »παράλογο»

κ’ απαντήσεις έλεγες πως δεν υπήρχαν,όταν το ακύρωνες για να »σωθείς»,στο πρόσωπο του ήξερες..εκεί ήταν όλες οι απαντήσεις..απέναντί σου..πάντα τις ήξερες..απλά δεν ήταν απέναντί σου..συνεχίζεις να ρίχνεις κλεφτές ματιές σ’εκείνο το κάθισμα παρόλο που πέρασε τόσος καιρός..παρόλο που κάθε ματιά είναι »συννεφιά»

κ’ το σκηνικό αλλάζει..αλλά δεν σε νιάζει..το αγαπάς..όμως πάνω απ’όλα πρέπει να είσαι ΕΣΥ για να συνεχιστεί το έργο σου..οπότε,πήγαινε λοιπόν πάλι σ’εκείνο το κάθισμα κ’ κάθισε αφού το θες..για λίγο όμως,πρόσεξε..κλείσε τα μάτια,σκέψου,θυμήσου κ’ νιώσε..αυτό δεν μπορείς να το σταματήσεις άλλωστε..ονόμασε κρυφά εκείνο το κεφάλαιο »ακριβή ουσία» κ πες: »αγαπημένη μου ατέλεια,κρυφό μου ναρκωτικό,μανάρι μου ερωτεύσιμο,πολύξερο κ’ ισχυρογνώμων,αυτή η θέση είναι δική σου»..κ’ σήκω κ’ συνέχισε..σήκω καλέ σου λέω..το έργο σου τρέχει..συνέχισε.. »

Aggeliki Svokou – healingeffect.gr

advertisement